Doradztwo zawodowe – jak może Ci pomóc w przygotowaniu się do udziału w procesie rekrutacyjnym?

Doradztwo zawodowe może mieć wiele różnych form i postaci. Może polegać na spotkaniach indywidualnych, gdzie klient spotyka się z doradcą, omawia swoje cele zawodowe, potrzeby, przygląda się swoim relacjom ze środowiskiem pracy, określa swoje kompetencje. Takie spotkanie pozwala na pogłębienie swojej samoświadomości, przyjrzeniu się własnej osobie, określeniu właściwej dla siebie ścieżki kariery, a także zobaczeniu przyczyn swoich dotychczasowych trudności. Podczas konsultacji indywidualnych klient ma możliwość skorzystania z diagnozy osobowości, swoich wartości i predyspozycji zawodowych za pomocą szeregu specjalistycznych testów psychologicznych. Istotnym aspektem współpracy z doradcą są także indywidualnie dobranych zadań, dzięki którym klient zwiększa swoją samoświadomość i/lub ćwiczy ważne umiejętności. Inną formą współpracy w ramach doradztwa zawodowego są spotkania grupowe, podczas których doradca przeprowadza szkolenie koncentrujące się na właściwej autoprezentacji, określeniu predyspozycji uczestników, znajomości najnowszych zasad tworzenia dokumentów aplikacyjnych, odpowiedniej komunikacji z pracodawcą, poszukiwaniu pracy, pogłębieniu samoświadomości, a także innych istotnych elementów niezbędnych w procesie określania ścieżki zawodowej, przekwalifikowania się, czy przygotowania się do rozmów kwalifikacyjnych. 

Jak doradca zawodowy może pomóc w przygotowaniu do rozmowy kwalifikacyjnej?

Kiedy już wiemy jaką ścieżką kariery chcemy podążać, ważnymi elementami, które pozwalają na zdobycie wymarzonej pracy są: dobre przygotowanie do rozmowy kwalifikacyjnej oraz właściwie przygotowane dokumenty aplikacyjne. 

Symulacja rozmowy kwalifikacyjnej

Rozmowa kwalifikacyjna może mieć różny przebieg, jest to zależne od wielu czynników, takich jak: branża, potrzeby pracodawcy, stanowisko na jakie aplikujemy. Część pytań i wymagań pojawia się jednak na większości rozmów rekrutacyjnych. 

W sytuacji rozmowy rekrutacyjnej pozornie proste pytania mogą urastać do rangi trudnych, zwłaszcza, gdy padną nieoczekiwanie, a osoba aplikująca na stanowiska jest zestresowana.  Dobrym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest odbycie symulacji rozmowy kwalifikacyjnej, z wykwalifikowanym doradcą zawodowym, która pozwala na lepsze przygotowanie do procesu rekrutacyjnego. Sama symulacja znacznie ułatwia poradzenie sobie ze stresem i dzięki wejściu w buty osoby ubiegającej się o pracę, dodaje poczucie, że poradzimy sobie na właściwej rozmowie. W trakcie spotkania doradca zawodowy staje się rekruterem/pracodawcą, który przeprowadza proces rekrutacyjny potencjalnego kandydata. Oprócz możliwości przećwiczenia rozmowy, podczas spotkania doradca udziela informacji zwrotnych klientowi na temat jego mocnych stron oraz obszarów wymagających pracy.

Dokumenty aplikacyjne

Drugim istotnym czynnikiem w procesie rekrutacyjnym, który może przeważyć na korzyść bądź niekorzyść kandydata to właściwie przygotowane dokumenty aplikacyjne. Dokumenty aplikacyjne to nasz pierwszy kontakt z osobą rekrutująca i to na ich podstawie decyduje ona, czy spotka się z kandydatem na rozmowie kwalifikacyjnej. Dlatego też należy dobrze przemyśleć to, jak powinny wyglądać, jakie informacje w nich umieścić i czego się wystrzegać. W tym celu warto skorzystać z konsultacji z doradcą zawodowym, który zna zasady tworzenia dokumentów aplikacyjnych. Spotkanie z doradcą pozwala na szczegółowe omówienie zasad tworzenia CV oraz listu motywacyjnego, omówienie wszelkich wątpliwości i indywidualne podejście do procesu rekrutacyjnego.

Jeżeli potrzebujesz wsparcia w dobrym przygotowaniu się do rozmowy procesu rekrutacji i czujesz, że rady dostępne w Internecie to za mało, rozważ spotkanie z psychologiem/doradcą zawodowym, który udzieli Ci kompetentnej pomocy. 

Jak ułatwić dziecku szkolny start?

Wakacje dobiegły końca, a perspektywa nadchodzącego roku szkolnego zachęca do wzięcia głębokiego oddechu oraz przygotowania się na rozpoczęcie roku szkolnego. Stres związany z rozpoczęciem roku szkolnego dotyka w dużej mierze uczniów, ale również rodziców, którzy wpadają w wir wrześniowych obowiązków i wydatków, co może powodować przeoczenie skarg zgłaszanych przez swoje pociechy. Wychodząc naprzeciw potrzebom uczniów oraz rodziców przygotowaliśmy  kilka cennych wskazówek, dzięki którym pierwsze tygodnie września mogą być wolne od niepotrzebnego napięcia oraz niepokoju. 

Nowe, trudne początki

Często zauważanym problemem wśród uczniów należących do różnych grup wiekowych, jest lęk przed tym co nowe i nieznane. Jest to naturalna reakcja, zarówno u dorosłych jak i u dzieci oraz młodzieży. W takiej sytuacji warto wykazać się empatią, wczuć się w perspektywę dziecka i dołożyć starań by lęki przerodziły się w ciekawość nową sytuacją czy rolą. Chcąc nieco złagodzić obawy dotyczące nowych nauczycieli, kolegów lub samego miejsca nauki, warto wcześniej zapoznać się ze szkołą, przedstawiać ją jako ciekawe miejsce, pełne nowych i ciekawych zadań. Dla młodszych uczniów dobrym rozwiązaniem może okazać się wycieczka w okolice szkoły, spacer po boisku i nawiązanie pierwszych kontaktów z przebywającymi tam dziećmi. Jeśli istnieje taka możliwość, warto również zwiedzić budynek szkolny, zapoznając dziecko z jego wnętrzem i odpowiadając na wszelkie pojawiające się pytania. W trakcie początkowych tygodni nauki szczególnie korzystne okazują się spotkania i wyjazdy integracyjne, pozwalające uczniom na poznanie klasy w bardziej swobodnych i sprzyjających warunkach. Jeżeli szkoła nie organizuje tego typu aktywności, warto zorganizować dzieciom takie pozaszkolne spotkanie. Dzięki owym działaniom demonizowana dotąd szkoła może zostać oswojona.

Szkolna rutyna krok po kroku 

Kolejnym pomysłem na ułatwienie szkolnego startu jest praktykowanie nawyków będących nieodłącznym elementem codzienności każdego ucznia. Po wakacjach warto rozpocząć wdrażanie odpowiedniej rutyny związanej ze snem. Dzięki jej zastosowaniu poranne pobudki mogą okazać się mniejszym dyskomfortem dla organizmu przyzwyczajonego do długiego snu dziecka. Warto również przygotować dzień wcześniej niezbędne przybory czy zaplanować przygotowanie pożywnego drugiego śniadania, tak aby ograniczyć stres związany z potencjalnym spóźnieniem. Zadbanie o codzienną dobrą organizację planu dnia pozwoli na zaoszczędzenie czasu i rozpoczęcie dnia bez obaw, że któreś z obowiązków nie zostanie właściwie wypełniony. Warto wdrażać nawyki związane z dobrą organizacją czasu od najmłodszych lat, przyczyni się to do obniżenia poziomu stresu oraz większej samodzielności dziecka w przyszłości. 

Pod okiem rodziców 

Podczas uczniowskich zmagań ze szkolnymi początkami niezaprzeczalnie ważną rolę odgrywają rodzice. Niezastąpiona okazuje się rozmowa o lękach i zmartwieniach dziecka, dostarczająca informacji na temat źródła pojawiających się problemów oraz umożliwiająca rozładowanie napięcia. Jeśli dziecko unika tego tematu, warto w empatyczny sposób zachęcać je do opowiadania o swoich zmartwieniach i sygnalizowania zmian w samopoczuciu, aktywnie słuchać, wesprzeć w nazywaniu emocji oraz określaniu przyczyn lęku.

Profesjonalna pomoc

Aby lepiej zrozumieć problemy dziecka rozpoczynającego nowy rok nauki, warto nawiązać kontakt ze szkolną społecznością, poszerzając wiedzę na temat funkcjonowania dziecka w szkole. Rozmowa z nauczycielami, w szczególności z wychowawcą, może przyczynić się do wsparcia dziecka w odnalezieniu się w szkolnym środowisku. Pomoc pedagoga i psychologa szkolnego może okazać się niezbędne w przypadku uczniów, dla których proces adaptacji do szkolnego środowiska jest szczególnie trudny.

Warto pamiętać, że dzieci posiadają naturalną zdolność do elastycznego radzenia sobie z nowymi sytuacjami oraz wyzwaniami, a dzięki odpowiedniej pomocy i wsparciu mogą sprawniej przejść przez proces rozpoczęcia nowego etapu w życiu czy powrotu do szkoły. Pamiętajmy o obserwacji dziecka, pozwalającej na wykrycie poważniejszych problemów oraz odpowiednio wczesną interwencję – może to okazać się niezwykle pomocne w odpowiednim i wczesnym wdrożeniu narzędzi zaradczych.

Perfekcjonizm – czym jest i kiedy powinien nas niepokoić?

Wysoko postawiona poprzeczka i chęć doskonalenia swoich umiejętności to określenia, które zwykle dobrze się nam kojarzą. Nic dziwnego, zwykle wiążą się z chęcią jak najlepszego wykonywania zadań i niepoddawaniem się w obliczu przeciwności, a co za tym idzie – ułatwiają nam osiąganie upragnionych celów i dają poczucie satysfakcji. Jeżeli jednak standardy są nierealistyczne i poprzeczka stawiana jest coraz wyżej, a w razie niepowodzenia nie jesteśmy w stanie zaakceptować naszych błędów, może być to sygnał pojawienia się poważnych problemów. Niezadowolenie z siebie, wyrzuty sumienia, negatywna relacja z otoczeniem i z sobą samym oraz nienasycone i nieskończone dążenie do ideału, skazują człowieka na życie w nieustannym stresie i mogą doprowadzić do niezdrowego perfekcjonizmu.

Czym jest perfekcjonizm?

Perfekcjonizm to styl funkcjonowania, który można określić jako dążenie do realizowania nierealistycznych, skrajnie wysokich wymagań wobec siebie lub otoczenia. Niepowodzenie może prowadzić do obniżenia poczucia własnej wartości. Oto trzy elementy, którymi charakteryzuje się perfekcjonizm:

Osiągnięcia determinują poczucie własnej wartości

Perfekcjoniści budują swoją samoocenę na osiągnięciach, które stają się jedyną rzeczą, dzięki której czują się ze sobą dobrze i w ten sposób udowadniają swoją wartość. W obliczu niepowodzenia perfekcjoniści mają tendencję do wyolbrzymiania swojej porażki, co prowadzi do pogorszenia ich samooceny. Błędy, których inni nie zauważają lub nie mają zbyt dużego znaczenia dla otoczenia, perfekcjonista odbiera jako hańbę, która powoduje poważne pogorszenie samopoczucia oraz satysfakcji. Osoby borykające się z perfekcjonistycznym podejściem czują ciągłą potrzebę osiągania coraz lepszych wyników, podnoszenia sobie poprzeczki, przez co wywierają na siebie ogromną presję, utrudniającą zadowolenie i blokującą docenianie swoich wysiłków.

Lęk

Podstawowym fundamentem wszystkich wysiłków i starań, aby udowodnić, że jest się wystarczająco dobrym, jest lęk. Perfekcjoniści przejawiają w ten sposób potrzebę bycia lubianym, akceptowanym i cenionym. Boją się ujawnić swoje zmagania, z lęku przed krytyką i odrzuceniem. Porażka jest równoznaczna z zawiedzeniem innych, perfekcjoniści postrzegają ją jako coś katastrofalnego i trwałego w skutkach, co przesłania ich poprzednie sukcesy. Drobne potknięcie traktują jako dowód na swoją niekompetencję i bezwartościowość. Aby uniknąć błędu, są w stanie zrobić wszystko, często kosztem siebie, swojego czasu wolnego oraz zdrowia.

Uciążliwie wysokie standardy

Perfekcjoniści starają się za wszelką cenę nie popełniać błędów, mają tendencję do wielokrotnego sprawdzania wykonywanych przez siebie zadań. Jeżeli jednak wkradnie się pewien błąd, są dla siebie bardzo surowi i krytyczni. Wszystko musi być wykonywane w sposób idealny, a gdy tak nie jest, stanowi to dla nich duży problem. Nie potrafią wyciągnąć nauki z porażki, wciąż zadręczając się, jak doszło do tego, że popełnili dany błąd i jak mogliby zrobić coś lepiej. W ten sposób nieustannie dążą do nierealistycznego, wymyślonego przez siebie ideału.

Perfekcjonizm – jak się przejawia w życiu codziennym?

Perfekcjonizm ma wpływ na wszystkie dziedziny naszego życia, przez co niekiedy pojawiają się problemy z jego zdiagnozowaniem. Zdarza się, że objawia się w sposób oczywisty, ale potrafi też pojawiać się z różnych obszarach życia bardzo subtelnie. Czasem może sprawiać problemy tylko w niektórych sferach naszego życia codziennego, podczas gdy w innych pozostaje niewidoczny.

Perfekcjonizm najczęściej przejawia się w obszarach:

  • osiągnięć zawodowych – jest to sfera, w której najłatwiej zauważyć, że dana osoba może mieć problem z chorobliwym perfekcjonizmem. Przejawia się jako natrętne myślenie o pracy, branie nadgodzin, ciągłe roztrząsanie, jak uzyskać awans, usilne zdobywanie najlepszych kontraktów, najwyższych stanowisk, premii i wynagrodzeń finansowych, nadmierne przygotowanie do każdego zadania;
  • rodzicielstwa – przede wszystkim jest to oczekiwanie od siebie i partnera bycia idealnymi rodzicami oraz wymaganie od dzieci nieustannego osiągania sukcesów;
  • wyglądu fizycznego, wagi – skupienie się i nieustanny wysiłek, aby wyglądać jak najatrakcyjniej;
  • nauki – wymaganie od siebie osiągania najlepszych ocen ze wszystkich przedmiotów, branie udziału w każdym możliwym dodatkowym projekcie oraz wiara, że nasza przyszłość zależy od wyników, jakie osiągniemy w szkole;
  • otoczenia – perfekcjoniści zwracają szczególną uwagę na porządek. Biuro czy dom muszą być idealnie uporządkowane. Jeśli panuje bałagan, a rzeczy nie są na swoim miejscu, pojawia się przytłoczenie. Aby na nowo wrócić do obowiązków czy się zrelaksować, konieczne jest uporządkowanie otoczenia;
  • stwarzania pozorów idealnego życia – perfekcjonista odczuwa potrzebę, aby jego życie codzienne wyglądało idealnie w oczach innych. Piękny dom, idealny partner i związek bez problemów, grzeczne i uzdolnione dzieci, drogie dobra materialne – osoba mająca problem z nadmiernym perfekcjonizmem stara się nie pokazywać, że coś w jej otoczeniu nie jest idealne.

Trzy rodzaje perfekcjonizmu

Możemy wyróżnić trzy rodzaje perfekcjonizmu:

  • Perfekcjonizm zorientowany na siebie – narzucanie sobie samemu dążenia do doskonałości oraz tworzenie nierealistycznych, bardzo trudnych do zrealizowania standardów.
  • Perfekcjonizm zorientowany na inne osoby – ma nierealistyczne wymagania wobec innych, a jeśli zadanie nie zostanie wykonane, przejawia krytyczną postawę oraz rozczarowanie, ponieważ jego oczekiwania nie zostały spełnione.
  • Perfekcjonizm przypisany społecznie – jest to przekonanie, że inne osoby mają wobec nas bardzo wysokie wymagania i oczekiwania, których nie da się spełnić, poczucie presji łączy się silnie z poczuciem bezradności, beznadziejności i przekonaniem, że inni na pewno zrobiliby coś lepiej.

Pułapki w perfekcjonistycznym stylu myślenia

Sposób myślenia osoby, która ma problem z perfekcjonizmem jest nieco inny niż osoby, która nie musi mierzyć się z takimi problemami. Oto jak myślą perfekcjoniści:

  • mają tendencję do myślenia czarno-białego. W ich mniemaniu istnieje tylko sukces i porażka, nie ma niczego pomiędzy. Jedynym rozwiązaniem okazuje się być narzucenie sobie jeszcze większej presji w dążeniu do perfekcji i unikanie popełniania jakichkolwiek błędów, co w rzeczywistości jest niemożliwe;
  • perfekcjoniści uważają, że jeśli nie będą dążyć do doskonałości, zostaną na przeciętnym poziomie, a przeciętność jest jedną z najgorszych rzeczy, która może ich spotkać;
  • wyolbrzymiają swoje słabości, a błędy kompletnie przesłaniają im sukcesy, przez co nie są w stanie się z nich cieszyć;
  • myślenie perfekcjonistów często zawiera silne przekonanie, że nigdy nie jest się wystarczająco dobrym. Jedyny sposób na to, aby pokazać swoją wartość, jest osiągnięcie bliżej nieokreślonego sukcesu. Nigdy nie ma wytchnienia – po jednym zdobytym celu, perfekcjonista znajduje kolejne, które są jedynym sposobem na to, aby się docenić i dowartościować;
  • perfekcjoniści próbują za wszelką cenę unikać porażek, krytyki i zażenowania. Bardzo często towarzyszą im silne obawy, że to się zdarzy, więc kurczowo trzymają się rzeczy, które znają i wiedzą, że są w nich dobrzy.

Jeżeli w powyższym opisie widzisz swoje zachowania i sposób myślenia, rozważ konsultację z psychologiem lub terapeutą. Wsparcie psychologa pomoże Ci w radzeniu sobie z uporczywym perfekcjonizmem i jego konsekwencjami.

Psychoterapia i pomoc psychologiczna online

Presja współczesnego świata sprawia, że coraz więcej osób zmaga się z zaburzeniami psychicznymi. Depresja, uzależnienia, nerwice, przewlekłe zmęczenie, wysoki poziom stresu – to wszystko poważne dolegliwości, które znacząco utrudniają codzienne funkcjonowanie. W wielu przypadkach odpowiedzią na te problemy może być sięgnięcie po specjalistyczną pomoc – psychoterapeuty lub lekarza psychiatry. Regularne spotkania z psychologiem lub psychoterapeutą znacząco ułatwiają poradzenie sobie z problemami. Kiedy, z różnych względów, wizyty w gabinecie terapeuty są dla chorego niemożliwe, bardzo dobrym rozwiązaniem może okazać się psychoterapia online. Sprawdź, kiedy warto zgłosić się po pomoc do specjalisty i kiedy rozważyć pomoc psychologiczną online.

Pomoc psychologiczna online – kiedy skorzystać?

Każdy z nas przechodzi czasem przez ciężki okres. Problemy na gruncie osobistym i zawodowym wpływają negatywnie na nasze samopoczucie, wywołując szereg nieprzyjemnych objawów, takich jak drażliwość, stres, przygnębienie czy smutek. To normalne uczucia, które pojawiają się w odpowiedzi na niechciane doświadczenia. Jeśli zauważamy jednak, że my (lub nasi bliscy) przestajemy sobie z nimi radzić lub niepokojące objawy pojawiają się za często, jest to przesłanka za tym, żeby rozważyć wsparcie psychologa. Do objawów, które powinny zwrócić naszą uwagę, należą np.:

  • nadmierny lęk, zamartwianie się, problemy z koncentracją,
  • smutek i apatia utrzymujące się przez okres dłuższy niż dwa tygodnie,
  • problemy w relacjach z innymi,
  • niskie poczucie własnej wartości,
  • brak chęci do życia i myśli samobójcze,
  • prokrastynacja, spadek motywacji, poczucie wypalenia,
  • wycofywanie się z codziennych aktywności i interakcji z innymi,
  • poczucie napięcia, pobudzenia, nawracające dolegliwości bólowe,
  • zaburzenia odżywiania – np. napady objadania się, poczucie utraty kontroli nad jedzeniem,
  • skłonność do korzystania z używek jako metody regulacji nastroju.

Zarówno psychoterapeuta pomagający w gabinecie, jak i udzielający pomocy online to specjaliści, którzy zdiagnozują nasz problem i na podstawie diagnozy zaproponują właściwy sposób leczenia. W dzisiejszych czasach z psychoterapii korzysta coraz więcej osób, w efekcie doświadczając pozytywnych zmian w życiu, w swoim codziennym funkcjonowaniu i radzeniu sobie z problemami. Pomimo coraz większej świadomości społecznej, wiele osób czuje jednak opór przed udaniem się do gabinetu psychologa. Oprócz obaw i trudności w mówieniu o swoich problemach, częstą przeszkodą jest także bariera geograficzna – trudność w dostępie do dobrych specjalistów w okolicy miejsca zamieszkania i odległe terminy. Dodatkowo, w sytuacji pandemii, kiedy ważne jest ograniczenie kontaktów z innymi, terapia online staje się szczególnie atrakcyjną formą pomocy. Właśnie dlatego, często bardzo dobrym rozwiązaniem okazuje się współpraca z psychologiem prowadzącym terapię online.

Psycholog online – dlaczego warto?

Jeśli dostrzegasz u siebie niepokojące objawy i sądzisz, że potrzebujesz pomocy lekarza lub terapeuty, warto rozważyć coraz popularniejszą opcję, jaką stanowi psychoterapia online. To dla wielu jeszcze niecodzienne podejście do udzielania terapii, jest jednak uznawane za równie skuteczne, co tradycyjne wizyty w gabinecie psychologa. Rozmowa z psychologiem w ramach e-wizyty sprawdzi się szczególnie w przypadkach, gdy potrzebujemy szybkiej porady lub z różnych względów nie możemy pojawić się w gabinecie osobiście. Terapia online wiąże się ponadto z innymi korzyściami, takimi jak:

  • komfort psychiczny i fizyczny pacjenta, który w znajomym środowisku może poczuć się o wiele swobodniej i w efekcie szybciej otworzyć na pomoc,
  • brak długiego oczekiwania na wizytę, które wielu pacjentów zniechęca do szukania pomocy,
  • nieograniczony dostęp – z pomocy psychologicznej online możemy skorzystać bez względu na miejsce pobytu czy stan zdrowia fizycznego, możemy także łączyć terapię w gabinecie z sesjami online,
  • potwierdzona skuteczność, porównywalna ze terapią w tradycyjnej formie,
  • wyeliminowanie konieczności poświęcenia czasu na dojazd do gabinetu terapeuty.

Obecnie specjaliści coraz częściej oferują pomoc online w formie konsultacji, porady psychologicznej, terapii indywidualnej oraz sesji dla par i rodzin. Sytuacja pandemii dodatkowo przyspieszyła oswajanie się terapeutów i pacjentów z tą formą pomocy. Zarówno terapia w gabinecie i online są skuteczną formą pomocy, mogącą mieć znaczący wpływ na nasze samopoczucie i ogólne funkcjonowanie. Niezależnie na jaką formę wsparcia psychologicznego się zdecydujesz, ważne jest żeby nie zwlekać z udaniem się po pomoc, kiedy zaobserwujesz u siebie niepokojące objawy lub zmiany w codziennym funkcjonowaniu.

Jak pomaga psychoonkolog? Rola psychologa w procesie leczenia nowotworów

Choroba nowotworowa jest niewątpliwie trudną sytuacją, naruszającą dotychczasową równowagę w życiu człowieka i wymagającą przystosowania do nowych warunków. Często powoduje dezorganizację życia codziennego pacjenta oraz jego bliskich. W tym trudnym czasie wsparcie psychologiczne lub psychoterapia często okazują się koniecznym elementem leczenia.

Pomoc osobom z diagnozą choroby onkologicznej jest skoncentrowana na problemie choroby. Wyraża się w ułatwieniu im zebrania informacji o chorobie, jej przyczynach, przebiegu, weryfikacji obrazu choroby. Jej ważną częścią jest nauka skutecznych sposobów radzenia sobie ze stresem, a w szczególności pomoc w odzyskaniu poczucia panowania nad sytuacją. Rolą psychoonkologa jest także szeroko pojęte udzielenie wsparcia: emocjonalnego, informacyjnego, instrumentalnego, rzeczowego oraz objęcie pacjenta opieką psychologiczną.

Głównym założeniem opieki psychologicznej jest poprawa jakości życia, a więc pobudzenie odczuć pozytywnych, jednocześnie zmniejszając odczucia negatywne, promowanie zachowań prozdrowotnych, a także zwiększanie zasobów człowieka, zwiększając jego odporność na stres. Ważnym elementem współpracy z psychoonkologiem jest psychoedukacja, która ma na celu opracowanie strategii radzenia sobie ze stresem, pomoc w kształtowaniu aktywnej postawy wobec choroby i procesu leczenia, mobilizowania do aktywnego udziału w leczeniu, poprawa komunikacji z otoczeniem (wg. założeń programu Simontona).

Pozytywnym skutkiem współpracy z psychoonkologiem jest zmiana poglądów na samą chorobę i urealnienie spostrzegania różnych form leczenia onkologicznego, a także korzystny wpływ na praktyczne sposoby radzenia sobie ze stresem.

W czym pomaga psychoonkolog pacjentom?

  • w zmniejszeniu napięcia i lęku związanego z diagnozą, leczeniem i rokowaniem
  • w przeżywaniu tego co trudne (zwłaszcza smutku, żalu, złości)
  • w zaakceptowaniu tego co się dzieje aktualnie w życiu chorego
  • w zmniejszeniu bólu psychicznego i lepszym radzeniu sobie z bólem fizycznym na różnych etapach leczenia
  • w odzyskiwaniu nadziei
  • w zmianie nieracjonalnych przekonań na tematy istotne dla pacjentów podczas leczenia
  • w podejmowaniu ważnych decyzji (np. dotyczących zmian stylu życia)
  • w uczeniu się nowych sposobów radzenia sobie ze stresem, trudnościami, wyzwaniami
  • w uczeniu się relaksu, wizualizacji (która pomaga stymulować organizm do szybszego zdrowienia)
  • w poszukiwaniu/redefiniowaniu wartości i sensu

Zakres konsultacji psychoonkologicznej

Możemy wyróżnić trzy główne etapy współpracy w psychoonkologiem:

  • Diagnoza psychoonkologiczna: Obejmuje ocenę aktualnego samopoczucia oraz sytuacji chorego (uwzględniając reakcje emocjonalne pacjentów w poszczególnych stadiach choroby) i ocenę wpływu choroby na codzienne funkcjonowanie, a także rozpoznanie problemów psychologicznych i zaburzeń psychicznych w przebiegu choroby (zaburzenia dezadaptacyjne, zaburzenia lękowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenia neuropsychiczne).
  • Weryfikacja obrazu choroby, poznanie dotychczasowych sposobów radzenia sobie oraz zachowania w sytuacjach kryzysowych.
  • Zaplanowanie postępowania terapeutycznego.
  • Wsparcie dla bliskich osób chorujących onkologicznie, pomoc w przystosowaniu się do nowej sytuacji życiowej, psychoedukacja dotycząca choroby, a także stanów i reakcji emocjonalnych przeżywanych przez chorego i bliskich. Psychoonkolog mobilizuje też osoby towarzyszące choremu do dbania o własne potrzeby, wspomaga komunikację rodziny z pacjentem.

Psychonkolog towarzyszy pacjentowi i jego rodzinie, wspiera w radzeniu sobie z chorobą i jej konsekwencjami, edukuje i pomaga w kształceniu umiejętności i zasobów, pomagających w radzeniu sobie w tej trudnej sytuacji.

Jeżeli potrzebujesz natychmiastowej pomocy, zadzwoń pod numer alarmowy 112 lub udaj się do najbliższej jednostki pogotowia ratunkowego lub policji. Możesz też skorzystać z bezpłatnego telefon zaufania dla osób dorosłych: 116 123 (14:00-22:00) i dla młodzieży: 116 111 (12:00-02:00). Możesz także zadzwonić na Linię Pomocową Rak’n’Roll: tel. 500 459 450 (czynna w środy, 19:00 – 21:00

Jakie są objawy depresji i jak ją w porę rozpoznać?

Depresja jest poważnym zaburzeniem psychicznym, które współcześnie dotyka coraz większą liczbę osób. Trudno wyraźnie wskazać jej konkretne przyczyny, jednak w dużym uproszczeniu można mówić o hipotezach dotyczących nieprawidłowości w działaniu układu nerwowego. W nurcie terapii psychodynamicznej przyczyn zaburzeń depresyjnych poszukuje się w okresie dzieciństwa, wczesnej dorosłości, a w modelu terapii poznawczo-behawioralnej źródła choroby i mechanizmy utrzymujące objawy upatruje się w nieodpowiednich wzorcach myślenia i zachowania w jakie uwikłany jest chory. Depresja może być także skutkiem ubocznym innych chorób.

Depresja — jak się objawia?

Zaburzenia depresyjne mogą przejawiać się w różny sposób oraz oddziaływać na każdą sferę ludzkiego życia. Dobrze jest jednak wiedzieć, jakie są oznaki depresji i jak ją rozpoznać. Przede wszystkim należy odróżnić depresję, czyli długotrwały stan obniżonego nastroju, od krótkotrwałego smutku spowodowanego konkretnym wydarzeniem, bądź żałoby. Mówiąc długotrwały, kryteria diagnostyczne wskazują, że początki zaburzeń depresyjnych można rozpoznać już po dwutygodniowym utrzymującym się obniżonym nastroju, zmniejszeniu zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności. Na pewno zastanawiasz się, jakie są inne objawy depresji. Pamiętaj jednak, że przedstawiony opis symptomów zaburzeń depresyjnych jest bardzo ogólny i nie należy na jego podstawie samemu stawiać sobie diagnozy. Ludzie są różni i mogą inaczej doświadczać objawów tak złożonej choroby, jaką jest depresja. Jeśli obserwujesz u siebie tego typu objawy, udaj się do specjalisty, z którym będziesz mógł omówić stan swojego zdrowia.

Depresja — symptomy

Poniżej wymieniamy częste objawy depresji:

  • obniżenie nastroju – utrzymujące się niemal codziennie poczucie przygnębienia, wykraczające poza „zwykły” smutek,
  • poczucie zobojętnienia emocjonalnego,
  • brak odczuwania przyjemności, czy radości i szczęścia (anhedonia),
  • zmęczenie, poczucie braku energii i motywacji,
  • bezsenność i/lub wzmożona senność w ciągu dnia.

Inne oznaki depresji to: poczucie napięcia wewnętrznego, obniżona samoocena, nadmierne lub nieadekwatne poczucie winy, pesymizm, problemy z koncentracją czy zmniejszenie apetytu. Szczególnie niepokojącym objawem są myśli o śmierci i samobójcze — w takim przypadku jak najszybciej skonsultuj się z lekarzem psychiatrą lub terapeutą. Jeżeli jesteś w sytuacji kryzysowej, boisz się o siebie, powiedz o tym zaufanej osobie, która udzieli Ci wsparcia przed wizytą. Możesz też zadzwonić na podane poniżej telefony zaufania dla osób w kryzysie.

Jak sprawdzić, czy mam depresję?

Jak zdiagnozować depresję? Tylko z pomocą specjalisty. Gdy zauważysz, że występują u Ciebie wyżej opisane symptomy, nie zwlekaj z wizytą u lekarza lub psychoterapeuty. Psychoterapeuta, jeżeli potwierdzi u Ciebie występowanie depresji, zaproponuje Ci współpracę w formie psychoterapii. Psychoterapia jest metodą leczenia zaburzeń psychicznych opartą na stałym kontakcie terapeuty z osobą diagnozowaną przy wykorzystaniu wyspecjalizowanych sposobów niesienia pomocy. W trakcie wywiadu psychologicznego powiedz, jakie objawy towarzyszyły Ci w ostatnim czasie, kiedy się pojawiły i czy znajdujesz się w danym stanie przez konkretne wydarzenie, czy nagły spadek nastroju i poczucie głębokiego smutku zaczęło towarzyszyć Ci nagle.

Terapia farmakologiczna

Jeśli objawy depresji są nasilone lub utrzymują się mimo terapii, Twój psychoterapeuta skieruje Cię do psychiatry, który zaproponuje leczenie farmakologiczne. Farmakoterapia i psychoterapia są metodami leczenia depresji, które mogą być stosowane równolegle. W trakcie brania leków dobrze jest nadal korzystać z usług psychoterapeuty i być z nim w stałym kontakcie, aby łączyć leczenie terapeutyczne z leczeniem farmakologicznym.

Pamiętaj, nie należy bagatelizować symptomów depresji. Jest to poważna choroba, która stanowi realne zagrożenie życia. Jeśli rozpoznajesz u siebie oznaki depresji – nawet częściowo – zawsze skonsultuj się ze specjalistą, ponieważ nieleczona depresja może się nasilać. Im wcześniej skorzystasz z pomocy terapeuty lub lekarza, tym większe szanse na powrót do zdrowia.

https://forumprzeciwdepresji.pl/wazne-telefony-antydepresyjne

Pierwsza wizyta u psychologa – jak wygląda i jak się do niej przygotować?

Pierwsza wizyta u psychologa może być stresującym wydarzeniem, jest to jednak pierwszy krok na drodze ku samorozwoju. Istnieją problemy, z którymi trudno poradzić sobie samemu, a szukanie pomocy u wykwalifikowanego specjalisty jest ważnym krokiem. Zanim jednak zdecydujesz się na spotkanie z psychologiem, warto zapoznać się z podstawowymi informacjami z zakresu psychologii.

Pierwsza wizyta u psychologa — podstawowe pojęcia

Przede wszystkim zastanów się, czy znasz różnicę między psychologiem, psychoterapeutą a psychiatrą. Jest to istotne, ponieważ każda z tych osób oferuje inny zakres możliwości rozwiązania Twojego problemu. Psycholog to absolwent 5-letnich studiów psychologicznych, który najczęściej dodatkowo doszkala się, wybierając specjalizację, np. jako diagnosta dorosłych. Psychoterapeutą jest osoba, która uzyskała tytuł magisterski na studiach medycznych (pielęgniarskich, lekarskich) bądź humanistycznych (tutaj najczęściej psychologicznych) oraz ukończyła lub jest w trakcie studiów podyplomowych lub szkolenia z zakresu psychoterapii. Główna różnica między tymi dwoma specjalistami jest taka, że psycholog najczęściej przeprowadza konsultacje, diagnostykę, a psychoterapeuta może przeprowadzić terapię, np. w jednym z sześciu nurtów psychoterapeutycznych:

  • poznawczo-behawioralnym,
  • psychoanalitycznym,
  • psychodynamicznym,
  • systemowym,
  • humanistyczno-egzystencjalnym,
  • integracyjnym.

Jak wygląda wizyta u psychologa?

Mimo zasadniczych różnic w podejściach do pracy terapeutycznej, pierwsza wizyta u psychologa, jak i psychoterapeuty opiera się na wywiadzie psychologicznym. Psycholog/psychoterapeuta bardzo często współpracuje z psychiatrą. Jeśli potrzebna będzie diagnoza psychiatryczna, Twój terapeuta Cię o tym poinformuje i skieruje do psychiatry. Psychiatra to specjalista, który ukończył studia medyczne i specjalizuje się w psychiatrii. Psychiatrę od innych specjalistów w obszarze zdrowia psychicznego odróżnia to, że jako lekarz może przeprowadzać leczenie farmakologiczne.

Gdy znasz już różnice między tymi specjalistami, warto zastanowić się nad swoimi osobistymi preferencjami — czy Twój terapeuta ma być kobietą, czy mężczyzną; czy wolisz rozmawiać z osobą młodszą, czy jednak z kimś starszym; jak często możesz pozwolić sobie na spotkania? Psycholog / psychoterapeuta / psychiatra jest dla Ciebie, dlatego musisz czuć się przy nim komfortowo, aby swobodnie mówić o swoich dolegliwościach. Możesz przeczytać opinie o wybranym specjaliście w internecie, jednak pamiętaj, że te oceny nie muszą sprawdzić się w Twoim przypadku. Niestety, znalezienie odpowiedniego psychologa wiąże się niekiedy z metodą prób i błędów, dlatego też nie zrażaj się, jeśli Twój pierwszy wybór okaże się nietrafny.

Jak przygotować się do wizyty u psychologa?

Jeśli wiesz już do kogo chcesz się udać, to na pewno zastanawiasz się, jak wygląda wizyta u psychologa lub psychoterapeuty. Pierwsza wizyta u specjalisty jest wizytą zapoznawczą, dlatego nie otrzymasz na niej żadnej konkretnej diagnozy. Psycholog będzie chciał poznać Ciebie oraz problem, jaki Ci dolega, więc będzie Ci zadawał pytania — przeprowadzał wywiad diagnostyczny. Jest to pewna forma rozmowy połączona z obserwacją diagnosty. W jej trakcie diagnosta będzie starał się uzyskać jak najwięcej informacji o Tobie, a także odpowiednio je zinterpretować, by postawić hipotezy diagnostyczne i nazwać Twój problem.

Jest kilka modeli wywiadu psychologicznego, choć zwykle przyjmuje ona formę swobodnej rozmowy, zaczynającej się od pytania „co Panią / Pana do mnie sprowadza?”. Następnym krokiem w Twoim przygotowaniu może być refleksja nad przyczyną, która zmotywowała Cię do wizyty u psychoterapeuty lub psychologa. Czy jest to jakieś wydarzenie, z którym trudno Ci sobie poradzić? Czy są to pewne zachowania, które sprawiają Ci trudność w codziennym funkcjonowaniu? Może jesteś w trudnej relacji? Jeśli odnajdziesz przyczynę, pomyśl, od kiedy stanowi ona problem w Twoim życiu. Możesz się też zastanowić nad pytaniami do specjalisty, możesz zapytać np. o sposoby i organizację pracy terapeutycznej, o Twoje objawy lub o to jak działa terapia. Pamiętaj, że nie musisz się specjalnie przygotowywać do wizyty, ale uzmysłowienie sobie, nad czym chcesz popracować z psychologiem/psychoterapeutą i jak miałoby się zmienić Twoje życie, ułatwi Ci pierwsze spotkanie z psychoterapeutą i być może pozwoli na szybszą diagnozę i rozpoczęcie owocnej współpracy.